ஏன் இந்தப் பொய் ?

 

&

 

"எப்போதும் ஒன் நினைவுதாம்மா !"--

 

ஏன் இந்தப் பொய்?

 

அதுவும் இந்த நகர நகரா வாழ்வில் ?

 

காக்கா கரையும் முன்பே

 

காது புண்ணாகும் சாலைக் கரைச்சல்கள் -

 

உருப்படாத வேலைக்கெல்லாம்

 

ஊர் முழுக்க அலைச்சல்கள் -

 

புழுதியில் தலை சிலுப்பி

 

பள்ளத்துள் புரண்டு பொடிந்து

 

சப்தத்துள் நொந்து செத்து

 

சாபங்கள் எரிந்து கொட்டி

 

நாட்களை வீணுக்குள் வீழ்த்திவிட்டு

 

இரவினைக் கவலை கடித்துத் குதறும்

 

இந்த அன்றாட வாழ்க்கையிலே

 

நம் பெயரும் நமக்கே மறக்கும் அவலத்தில்

 

"எப்போதும் உன் நினைவுதாம்மா !"--

 

ஏன் இந்தப் பொய்க் கூற்று, ஓ மானுடா ?

 

 

------சந்திர கலாதர்

வயதாகிப்போனால்

 

&

 

வயதாகிப் போச்சு

 

இதயம் திறக்கத் தயக்கமாகிறது -

 

ரத்த பந்தங்கள் உராய்வு கொள்ளுமோ ?

 

என் எழுத்துக்கள் பாராட்டுப் பெறுகின்றன -

 

ஆனால் பந்தங்கள் மனதில் அவையே

 

எப்படித் தீப்பந்தங்களாக வீழ்கின்றன ?

 

எழுத்துக்கள் ஒருவேளை

 

அவர் விழி நுழைகையில் இடம் மாறி அமர்ந்து

 

எதிரான அர்த்தங்கள் எழுப்புகின்றனவோ?

 

ஸ்படிகமான என் மொழிகளில்

 

பின் எப்படிக் களங்கம் கரைந்து கொள்கிறது ?

 

கட்டுப்பாடுகளில் இறுகிப்போன எனக்கு

 

இவர்கள் நடத்தைகள் அனைத்துமே

 

தறிகெட்டுத் திரிவதாய்

 

வெறி கொண்டு அலைவதாய்

 

எங்கோ மோதிச் சிதறப் போவதாய்--

 

பதட்டமாய் மனம் பின் தொடர்கிறேன்

 

ஆனால் வாய் மூடி மௌனியாய் !

 

ஆம் ,வயோதிகம் வேறென்ன செய்யக்கூடும் ?

 

 

 

-------சந்திர கலாதர்

binding myself with promises

சபதங்களால் என் நரம்புகள் கட்டி ...!



&



சபதங்களால் என் நரம்புகளைக் கட்டிப்போட்டு

சப்தமின்றி தினமும் படுக்கையில் வீழ்கிறேன் -

நாளை முதல் மௌனம் காப்பேன்;

வீணாய் வார்த்தைகளுள் சிக்கி வதைப்படேன்;

அழையாத கருத்துக்களை விழைந்து சொல்லேன்;

என் அருமைகளை இவர்களுக்குப் புரிய வைப்பேன் --

விடிந்தபின் விளைவதோ சொல்லக் கேவலம்

மௌனத்தாலும் மாட்டிக் கொள்கிறேன்

மௌனத்திற்குத்தான் இத்தனை வாய்களோ !

வாய் சிந்தி இருந்தால் கூட ஒரு வலிதான்-

மௌனத்தின் ரணங்களோ இடிகளின் கடிகளாய்--

இன்றும் என்றும் உறுதி மொழிகளால் நரம்பினை இறுக்கி

மஞ்சம் வீழ்ந்து மறுபடி வலிகளில் உளைவேன் !

மாறா இதுவே என் கதை என்பேன் !





--சந்திர கலாதர்

what life is this old age ?

போதும் இந்தப் புழுங்கும் முதுமை

&

வயோதிகம் ஆசைகளை உதிர்க்கிறது -

வாழ்வுக் காற்றில் வலிகளை முனகுகிறது

மொழிகளில் விரக்தி முட்கள் குத்துகின்றன

அனுபவங்கள் மட்டுமே சல்லி வேர்களாய்க் கேட்பாரின்றி -

இன்ப வடிதல்களில் துன்ப வெம்மைகளில்

வற்றிய வண்டல் படுகைகளாய் வயதின் சோர்வு ரேகைகள் -

தாண்டிய கால்கள் தரையை நக்கி நகரும் சப்பிய பாதங்களாய்-

வாழவும் தெரியாமல் தரை இறங்கவும் முடியாத

அந்தர ஆலம் விழுதுகளாய் என்ன வாழ்வு இது ?

பேசவும் முடியாமல் கேட்கவும் தாளாமல்

பார்க்கவும் கூடாமல் அடக்கவும் அடங்காமல் --

போதும் இந்தப் புழுங்கும் முதுமை

தனக்குள் அழுகும் இந்த நிலைமை !



---சந்திர கலாதர்

a joyful flowery drizzle

மழை மலராய் மகிழ்வாய்த் தூவுகிறது

[ஒரு அனுபவம் ]

&

மழை மலராய் மகிழ்வாய்த் தூவுகிறது

குடை கறுமை எதிர்ப்பை விடைக்கிறது-

ஒரு சிறுமி துள்ளலாய்ச் சிலிர்க்கிறாள்;

மழை அவளோடு இணைந்து ஆனந்திக்கிறது-

குடையின் எட்டு முதுகெலும்புகளில் சரிந்து

எட்டு வாய்களில் என்னைத் திட்டித் தீர்க்கிறது

கால் உடுப்புகளைக் கோபத்தில் கடிக்கிறது;

"முட்டாளே ! உனக்கு வயதாகி விட்டது !" என

என் குடையை என் மண்டையாக்கி குத்துகிறது !

ஒட்டிய உடையும் ஓங்கும் குஷியுமாய்ச் சிறுமி

குடையின் தோல்வியில் ஊறிய ஆப்பமாய் நான் !



------சந்திர கலாதர்

I WITHER KNOWING NOT THE ANSWER, MOM !

விடை தெரியாது வதங்குகிறேன் தாயே !

&

அம்மா கட்டிலில் நாட்பட்ட நோயாளியாக

தொண்ணூறைத் தொட்டுவிட்ட நிலையில் -

எதிரில் மௌனப் பிரதிமையாய் நான்-

என்னுள் பாசப் பிரவாகங்கள் எழுந்து

உதட்டுக் கதவங்களில் மோதி உடைகின்றன-

தாயின் விழி அலைகளைச் சந்திக்கும் திராணி அற்றவனாய் -

எண்ணிலா ஆர்வக் கேள்விகள் கொக்கிகளாய்க் கண்களில் -

பல்லாயிரம் பாச வினவுதல்கள் வரிசையிட்டு விழிகளில் -

தாயால் கேட்கவோ என்னால் விடையிடவோ முடியாத தவிப்புகள் -

எதற்குப் பின் நீ வந்தனை தாயின் முன் தூரங்கள் கரைத்து ?

தாயே ! எதற்கும் என்னிடம் சரியான விடையில்லையே என் செய்வேன் ?

உன் மௌனம் முகிழ்க்கின்ற வினாக்கள் அனைத்தும்

என் நலமே சார்ந்தவை என்று அறியாதவனா நான் ?

மகனின் தயக்கங்கள் அறியாத தாயும் அல்லவே நீயும் !

உன் முன் பொய் சொல்லத் திராணியில்லை என்பதால் மௌனம் காக்கிறேன் -

அம்மா ,இம் மௌனக் கரைதலில் கண்களின் கசிவில்

எத்தனையோ சேதிப் பரிமாற்றங்கள் ! பாத வீழ்தல்கள்-

ஆசி இறக்கங்கள் ! அன்புத் தழுவல்கள் !மன்னிப்பு மகிமைகள் !

எந்தத் தகுதியில் நான் உன்னுள் ஜனித்தேன் ?

விடை தெரியாது வதங்குகிறேன் தாயே !



------சந்திர கலாதர்

i exist amidst a thick overgrowth of luxury

i exist amidst a thick overgrowth of luxury



&



i exist amidst a thick overgrowth of luxury

and a dense undergrowth of affluence-

i can touch,feel and gape in wonder

but i have no rights at all to enjoyment-

yes,i am a slave girl born to toil and clean;

showered in abuses and punishment

with restless bones and sleepless eyes-

my dreams too scare me to death-

and in the palatial houses with hundred doors

i have no gates open for me to breathe my free air-

i could feel the stench of prosperity and gold

suffocating me to death and hell-

o how i wish to cry my heart out to a real dear soul-

god, grant me the penniless life of a poor

to kiss the dust of my distant earth

shouting my joy of a carefree pastoral bliss !

-----s.chandra kalaadhar