இத்தனை மலர்கள் பார்க்கிறேன்

பெயர்கள் சிலதே தெரிகிறேன் -

அவமானமாய்ச் சிறுக்கிறேன் ;

எத்தனை மரங்கள் கடக்கிறேன்

நான்கைந்தே அறிகிறேன் -

வெட்கித் தலை வெட்டுகிறேன் ;

விண்ணில் முறைக்கும் விண்மீன்கள்

பாட்டில் மலரும் பறவைகள் என

இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ

ஒன்றையும் கைப்பிடி அறியாமல்

அகம்பாவத்தில் அலம்புகிறேன் -

எங்கோ ஒருவன்  சிரிக்கின்றான்

எனக்கது மட்டும் கேட்கவில்லை !!

-----சந்திர கலாதர்

பல எளியோரைப் பார்க்கிறேன்

 

கிராமங்களில் சாலை ஓரங்களில் -

 

தனிச்சிறப்பு இல்லாத வாழ்வில்

 

எதிர்பார்ப்புகள் எதுவும் இன்றி

 

எதிர் நீச்சல் முயற்சி இன்றி

 

கனவுகள் சுமக்காத கண்கள்

 

பெரும் திட்டங்கள் புனையாத போக்கில்

 

ஏதோ ஒரு தொழிலில் இயல்பாய்

 

பரபரப்பில்லா மௌன இயக்கத்தில் --

 

நகரத்தின் ஆசைகள்,சதிகள்.

 

ஓட்டங்கள் ஒட்டாத சிற்றோடையாய் --

 

வாழ்வின் மென்மையான நடனம்

 

வியர்க்காத மன அரங்கில்--

 

சிறுபுல் ஆலமர ஆசைகொள்வதில்லை

 

பசுமைப் பரவலில் நிறை கொள்கிறது --

 

பொறாமை நோய்களும் இல்லை ;

 

பொறுமையின் நிதான மலர்வாய் ;

 

உலகே நீ அழகுறுவது இதனாற் தானோ !

 

 

 

-----சந்திர கலாதர்

கிராமத்துக்கு ஓடணும்போலத் தோணுது

ஐயோ ! நகர நெரிசல் கொஞ்சம்கூடத் தாங்கலே !

எல்லா வசதி வாய்ப்பும் சல்லிசாக் கிடைக்குது !

ஆனா உசிருக்கு மட்டும் உத்தரவாதம் இல்லையே -

காட்டாறு போல பஸ் லாரி பறக்குது-

தெரு கடந்திடத்தான் மணிக்கணக்கா ஆகுது -

அப்பக்கூட உயிர் கையில் இல்லையே -

இராப் பகலா இரைச்சல் காதைக் கிழிக்குதே -

பைத்தியந்தான் பிடித்துவிடப் போகுதே !

நீதி நேர்மை எவனும் பார்ப்பது இல்லையே -

வீதியையே விலைபேசி விக்கறான் -

சட்டம் ஒழுங்கு கைகட்டி நிக்குது

பொறுக்கி எல்லாம் சட்டம் செய்ய நுழைஞ்சுட்டான்

பொறுமையைக் காலடியில் மிதிச்சுட்டான்

விடிஞ்சு எழுந்தால் கற்பழிப்பு கொள்ளைதான்

புழுங்கிப் புழுங்கி நெஞ்சே புண்ணாகிப்போச்சுதே !

கிராமத்துக்கு ஓடணும்போலத் தோணுதே

கையக்காலை வீசி அங்கே நடந்திருப்பேன்

ஆசை தீர மூச்சிழுத்து ரசித்திருப்பேன்

கிறுக்கன்போலப் பாடிக்கிட்டுத் திரிந்திருப்பேன் 

வரப்புமேல ஓடியாடிச் சிரித்திருப்பேன்

ஆலமரம் அரச மரம் ஒண்ணுவிடாமல்

அடிபடுத்திருந்தே கனவு கண்டிருப்பேன்  

புளிய மரக் கொழுந்துகளைப்  பறித்திருப்பேன்

தின்றுவிட்டு  முகம் சுளித்திருப்பேன்

பன்னீர் மரம் பக்குவமாய்  உலுக்கி இருப்பேன் 

மலர்ச் சொரிவில் மனம் மலர்ந்திருப்பேன்

பூக்காம்பினிலே நாதஸ்வரம்  கீசி இருப்பேன்  

பனைமரப் பரட்டைத் தலை சிரித்திருப்பேன் 

வீரன்போல நிற்பதாலே நெஞ்சு நிமிர்ந்திருப்பேன்  

கூட்டமில்லாக் கோயிலிலே மனம் கூடி நின்றிருப்பேன் 

நெஞ்சார நிலம் தாழ்ந்து  பணிந்திருப்பேன்   

பறவைகளைக் கண் குளிரப் பார்த்திருப்பேன் 

வெண்ணிலாவின்  வீதியிலே குளித்திருப்பேன் 

அந்திநேர அழகையெல்லாம் குடித்திருப்பேன் 

விண்மீனை விடிய விடியப் பார்த்திருப்பேன்

தென்றல் எனும் தேன் குடித்துத் திரிந்திருப்பேன் 

விழியினில் பசுமை பூசி மகிழ்ந்திருப்பேன் 

வெட்ட வெளி வான் பார்த்துப் படுத்திருப்பேன்

நிம்மதியாய்க் கண்மூடித் துயின்றிருப்பேன்   !



கிராமத்துக்கு நான் போகப் போறேன் ஆஹா !

-----சந்திர கலாதர்

the youth and the old-

o what a contrast in between !

the youth is unapologetically mindful

of every millimeter of its dress

for its match,crease,fitness, and what not,

craning and twisting its neck in front of the mirror

and straining every nerve to put up a decent show

everytime it steps out of the house !

the old cares the least for anything

and moves out shabbily unmindful of stature -

while the youth cares all for looks and joy

the old pines for the health of its soul

visiting whatever that is holy

and dwelling wherever it could smell peace !

while the temples are for the pleasures of youth

they are the holy rivers to cleanse the souls of the old.

the youth sprays the worthless ever with matching hearts

the old broods within itself submerging in the sparks of the past !

the youth, does it care for the future ?

the old tunes its ears to the knocks of death.

the youth dares death at its cave

but the old ,though wishes death,

is terribly afraid of even to listen its distant footfalls!

----s.chandra kalaadhar

the rain reads its book in dull low monotone

the rain reads its book in dull low monotone...

&

the rain reads its book

in dull low monotone

throughout the day

like a devoted school-boy-

it doesn't look like a storm as predicted

except for rough winds without fury -

the arrogance of a rogue storm

is totally absent-

or does it weep over

a denial of its dear demand by nature ?

who can read the sorrow of a weeping rain ?

is it the murmur of an unwilling task?

the trees also share its grief in sympathy

with strung pearls of tears all over them-

how can i be happy amidst this melancholy

but to weave verses of distress and woe?

-----s.chandra kalaadhar

ஏன் இந்தப் பொய் ?

 

&

 

"எப்போதும் ஒன் நினைவுதாம்மா !"--

 

ஏன் இந்தப் பொய்?

 

அதுவும் இந்த நகர நகரா வாழ்வில் ?

 

காக்கா கரையும் முன்பே

 

காது புண்ணாகும் சாலைக் கரைச்சல்கள் -

 

உருப்படாத வேலைக்கெல்லாம்

 

ஊர் முழுக்க அலைச்சல்கள் -

 

புழுதியில் தலை சிலுப்பி

 

பள்ளத்துள் புரண்டு பொடிந்து

 

சப்தத்துள் நொந்து செத்து

 

சாபங்கள் எரிந்து கொட்டி

 

நாட்களை வீணுக்குள் வீழ்த்திவிட்டு

 

இரவினைக் கவலை கடித்துத் குதறும்

 

இந்த அன்றாட வாழ்க்கையிலே

 

நம் பெயரும் நமக்கே மறக்கும் அவலத்தில்

 

"எப்போதும் உன் நினைவுதாம்மா !"--

 

ஏன் இந்தப் பொய்க் கூற்று, ஓ மானுடா ?

 

 

------சந்திர கலாதர்

வயதாகிப்போனால்

 

&

 

வயதாகிப் போச்சு

 

இதயம் திறக்கத் தயக்கமாகிறது -

 

ரத்த பந்தங்கள் உராய்வு கொள்ளுமோ ?

 

என் எழுத்துக்கள் பாராட்டுப் பெறுகின்றன -

 

ஆனால் பந்தங்கள் மனதில் அவையே

 

எப்படித் தீப்பந்தங்களாக வீழ்கின்றன ?

 

எழுத்துக்கள் ஒருவேளை

 

அவர் விழி நுழைகையில் இடம் மாறி அமர்ந்து

 

எதிரான அர்த்தங்கள் எழுப்புகின்றனவோ?

 

ஸ்படிகமான என் மொழிகளில்

 

பின் எப்படிக் களங்கம் கரைந்து கொள்கிறது ?

 

கட்டுப்பாடுகளில் இறுகிப்போன எனக்கு

 

இவர்கள் நடத்தைகள் அனைத்துமே

 

தறிகெட்டுத் திரிவதாய்

 

வெறி கொண்டு அலைவதாய்

 

எங்கோ மோதிச் சிதறப் போவதாய்--

 

பதட்டமாய் மனம் பின் தொடர்கிறேன்

 

ஆனால் வாய் மூடி மௌனியாய் !

 

ஆம் ,வயோதிகம் வேறென்ன செய்யக்கூடும் ?

 

 

 

-------சந்திர கலாதர்